Οι δυσκολίες είναι αέρας στα φτερά μου.

Είναι στιγμές που η ζωή φαίνεται να είναι αδίστακτη. Χτυπάει ανελέητα. Η μια σφαλιάρα μετά την άλλη. Λόγια που πονάνε, πράξεις που πληγώνουν, αποτελέσματα που βγάζουν στο πουθενά. Πόσα τέτοια μπορώ να μετρήσω; Αμέτρητα.

Ωστόσο, αν κοιτάξω πίσω μου θα αντιληφθώ ότι αυτές οι στιγμές, αυτά που με πλήγωσαν και με γονάτισαν είναι εκείνα που με εξελίσσουν, που με δυναμώνουν, που με έκαναν να πεισμώσω και να πω: «Δεν αντέχω άλλο. Πρέπει να τελειώνει αυτό». Αν δεν ήταν αυτές οι στιγμές ίσως να μην ήμουν αυτό που είμαι σήμερα. Και το πιο σημαντικό είναι ότι είμαι εδώ σήμερα, άρα τα κατάφερα, και θα τα καταφέρνω.

Στο ταξίδι της ζωής έμαθα πως αυτές οι προκλήσεις, αυτές οι δυσκολίες, στο τέλος έχουν μια μεγάλη ανταμοιβή. Είναι μεγάλη η ζωή και οι δύσκολες στιγμές δε θα λείπουν. Ακόμα κι αν κάνω τους ανθρώπους να με φοβούνται, είναι εκείνες που τελικά θα ορίσουν το ποιος είμαι, και τι ζωή θα ζήσω. Και το νιώθω αυτό.

Έμαθα να περπατάω σε δρόμους δύσκολους και ανακάλυψα πως αυτό που με περιμένει στην απέναντι πλευρά είναι μια όμορφη ζωή. Η ζωή δεν έγινε πιο εύκολη, απλά εγώ έχω περισσότερη δύναμη. Έβαλα τα χέρια μου δίπλα στα πληγωμένα μου γόνατα, τεντώθηκα, τίναξα από πάνω μου όσα με βρομίζουν, ανοίγω τα φτερά μου και πετάω. Και αν εκεί που σήμερα πέταξα; Ο αέρας φύσηξε αντίθετα, ίσως με παρέσυρε για λίγο; Αφέθηκα. Όμως έμμηνα ψηλά. Γιατί τώρα που κατάφερα να φύγω από τα χαμηλά είδα τι σημαίνει να είμαι μεγαλύτερος απ’ τις δυσκολίες μου.
Και, είμαι μεγαλύτερος γιατί δεν τις έκανα ποτέ πρόβλημα.